به تو تکیه داده بودم نفست چاره ی من بود

 

اون غریبه با نگاهش دل آواره ی من بود

 

به تو دل سپرده بودم به خیالم ماندگاری

 

توی جاده های غربت منو تنها نمیذاری

 

به خیالم که بها رو با تو پشت سر میذارم

 

برگهای زرد خزان رو واسه تو هدیه میارم

 

به خیالم که زمستان فصل رویایی فرداست

 

کاش میدونستی که اشکم پشت دیوار غروره

 

بغض خاموش نفسهام مثل پروانه صبوره

 

کاش می دونستی که این دختر کنج تنهایی اسیره

 

واسه چیدن ستاره دیگه افسوس خیلی دیره

 

سلام اومدم تا بگم از دل شکسته ی خودم تا کمی آرام گیرد این سینه ی پر دردم

3سال بود باهاش آشنا شده بودم نمیدونم چرا اینقدر دوستش دارم. واقعا چرا آدم باید کسی رو دوست داشته باشه که دوستش نداره ؟ من دوستش دارم بی آنکه بداند. نمیدانم جه طور باید فراموشش کنم؟ چه طور می توانم عشقش را در گورستان خاموشی دفن کنم؟ میدانم هرگز نمی شود از عشق فرار کرد . کاش می توانستم در عاشقی هم توبه کنم. خدایا کمکم کن!

چقدر دوست داشتم حرفهایم را بفهمد. چقدر دوست داشتم نگاهم را درک کند. چقدر دلم می خواست یک نفر از من بپرسد که چرا اینقدر نگاهت بی رنگ است اما افسوس هیچ کس نبود . همیشه من بودم و تنهایی آری با تو هستم. تویی که بی تفاوت از کنارم گذشتی و حتی یکبار هم نپرسیدی که چرا همیشه دلت بارانی است؟!!!

 

داداش گلم(سعید) ازت ممنونم به خاطر کمکهایی که به من کردی. منو ببخش اگر ناراحتت کردم . همیشه شاد باشی

 

پسر تنها ازت ممنونم که تونستی به من کمک کنی تا برای چند روزم که شده صداشو بشنوم.برات آرزوی خوشبختی دارم و امیدوارم همیشه در کنار کسی باشی که دوستش داری.

 

بهزاد جان میدانم که سعی کردی بهم کمک کنی ولی نمیتونم فراموشش کنم او تنها عشق من بود .

 

و رهای عزیزم که تنهام گذاشتی ازت ممنونم به خاطر حرف های قشنگت به قول خودت باید به خدا پناه برد

 

و اما تو

تو که خوشگل و شهره ی عالمی  تو که حس قشنگ حالمی  من و عشق و تو با این آرزو تو که معجزه بخش این عالمی  واسه ما  بذار خندت گل کنه  بذار دل واسه عشقت هول کنه   که دلم به خیالت پرپره  به امید و هوس سر میبره

تو که فاتح شهر قلبمی  تو که مرهم زخم و دردمی نرو از بر من تا دوره دور تو که سرخی رنگ زردمی

 واسه ما بذار اخمات وا بشه   بذار مهربونیت دریا بشه   منو تو خونه ی دل راه بده بذار در رو به قلبم وا بشه .

 مواظب خودت باش . خیلی دوست دارم.

 

در آخر از همه ی کسانی که به این وبلاگ سر زدند و مرا یاری دادند ممنونم.

 

خدا نگهدارتان

 

 

 

 

عشق مزه زندگیست.  (تی نایر)

عشق تنها مرضی است که مریض از آن لذت میبرد.  (افلاطون)

عشق خود یک عذاب است اما محروم بودن از آن مرگ است.  (شکسپیر)

زندگی گل است و عشق شهد شیرین آن.  (ویکتور هوگو)

آنکه عشق میکارد اشک درو میکند.  (پلین)

زندگی خواب است و عشق رویای آن.  (آلفردودماسه)

عشق چراغ روشنایی بخش زندگیست.  (تاگور)

هیچ شکنجه و عذابی بدتر ازین نیست که انسان نه عشق بورزد و نه عشقی نثار او شود.  (موکلیر)

عشق واقعی پیوندیست که حتی مرگ هم قادر به جدایی آن نیست چه برسد به دوری.  (ولتر)

در زندگی انسان چیزی به زیبایی دوست داشتن نمی رسد.  (ژرژساند)

   هنگامیکه

باغی از دستهایت آراستی

قطره های تبسم من

شبنم شدند

هنگامیکه باران را نوشتی                درخت شدن افسانه نیست

هنگامیکه غرور دریارا نوشیدی               کوچه های تنگ عطش را         

       عبور کردم         

و

از چشمان بیتاب ساحل

 مدد جستم               برای تماشایت

من صدایت را دعوت میکنم

هنگامیکه آزادگان قلبت

سرایشگران حقیقت

مرا مرور می کنند

به حماسه ای می مانم

این چه منی است که منم؟!!!!!!